กลอนนี้ขอฝากไปยังน้อง ๆ ที่กำลังศึกษานะครับ

กลอนนี้ขอฝากไปยังน้อง ๆ ที่กำลังศึกษานะครับ เป็นกลอนจากกระทรวงศึกษาธิการในสมัย ในยุค 253X

อันนักเรียนช่างกลปทุมวัน ส่วนใหญ่นั้นดูทีก็ดีอยู่

แต่ส่วนน้อยไม่ค่อยฟังคำสั่งครู ชอบยกหมู่ก่อเรื่องเคืองรำคาญ

บ้างทำเด่นเป็นนักเลงไม่เกรงใคร เป็นเหตุให้เสียหายหลายสถาน

เสียชื่อช่างที่ได้สร้างมาช้านาน ปล่อยให้พาล มาเน่าน่าเศร้าใจ

จึงขอวอนให้คำนึง ถึงโรงเรียน ทั้งครูศิษย์คิดเปลี่ยนระบบใหม่

เพื่อโรงเรียนเพียรสร้างทุกอย่างไป เข้าที่ไหนให้คนชมนิยมเอย

เป็นคำวอนจากปลัดกระทรวงศึกษาธิการในสมัยนั้น

.............ขอนำกลอนจากช่างกลอนุสรณ์ของรุ่น 31ครับ........
โอ้ลาก่อน เลือดหมู-เหลือง เฟืองที่รัก.....
ข้าขอจาก สถาบัน อันสูงส่ง.......
ที่ประสาท วิชาดี ทั้งสี่องค์....
แต่นี้คง ต้องจากไกล ไปหลายปี.....
เหินสระบัว บัวสล้าง อยู่กลางสระ..
โธ่ข้าจะ จากสระบัว แล้วหรือนี่.....
นั่นสนคู่ อยู่ตึกหน้า สง่าดี......
ชงโคนี่ น้ำตกนั่น พลันวูบใจ....
กราบเท้าลา อาจารย์ท่าน ที่เคยสอน....
ทุกๆตอน ศิษย์มิเคย ได้กังขา.....
ทั้งในด้าน การช่างชี้ อีกวิชา......
จวบสิ้นฟ้า จะจารึก นึกถึงคุณ

กลับไปหน้าเรื่องเล่าช่างกล  

กลับไปหน้าบอกเล่าเก้าสิบ  

กลับไปหน้าแรก